خداحافظی با طعم گیلاس

در طول فیلم، با کمترین میزان دیالوگ و بیشترین قدرت در نگاه و مکث، تنهایی و اضطراب فلسفی شخصیت را منتقل می‌کند. بازی‌اش نه نمایشی است و نه متکی بر احساسات بیرونی؛ بلکه کنترل‌شده و عمیق است.