قوم بی‌دفاع

به گزارش خبرگزاری مهر، وطن امروز نوشت: حنظله صدها پیام چت خصوصی، فهرست تماس ۱۴۱ صفحه‌ای شامل شماره تلفن رهبران جهان مانند جو بایدن، ولادیمیر پوتین و مقامات ارشد اسرائیلی را منتشر کرده است. این فهرست حتی شامل شماره تلفن یک خبرنگار وال‌استریت ژورنال بود که بعداً پیام‌هایی از سوی «اطلاعات ایران» دریافت کرد: پیامی که اداره سایبری اسرائیل تأیید کرد به هزاران نفر دیگر نیز ارسال شده است.

بنت در واکنش، ضمن انکار هک مستقیم تلفن همراه خود اذعان کرد به حساب تلگرامش نفوذ شده و ترکیبی از مطالب واقعی و جعلی منتشر شده است اما این انکار نتوانست از ضربه به اعتبار شخصی و داخلی او جلوگیری کند. کارشناسان امنیتی رژیم صهیونیستی، مانند «آری بن‌عام» از بنیاد دفاع از دموکراسی‌ها در واشنگتن، این عملیات را بخشی از افزایش چشمگیر «عملیات‌های سایبری ایران‌محور» توصیف می‌کنند که هدف‌شان نه‌تنها سرقت داده، بلکه ایجاد هراس روانی و آسیب به حیثیت است.

بن‌عام تأکید دارد چنین نفوذهایی ابزارهایی ارزشمند برای آژانس‌های اطلاعاتی خارجی فراهم می‌آورد و نشان‌دهنده بازگشت به «جنگ سایه» کم‌شدت بین ایران و اسرائیل است؛ جنگی که پیش از جنگ ۱۲ روزه، سال‌ها ادامه داشت. اما این ضربه حیثیتی فراتر از یک فرد است و نشان‌دهنده آسیب‌پذیری سیستم امنیتی رژیم صهیونیستی است که همیشه خود را به عنوان پیشرو در فناوری سایبری معرفی می‌کند. رژیم صهیونیستی با بودجه‌ای هنگفت - بیش از ۱۰ میلیارد دلار سالانه برای دفاع سایبری - و واحدهایی مانند واحد ۸۲۰۰ (معادل NSA آمریکا) ادعا می‌کند یکی از قدرتمندترین دفاع‌های سایبری جهان را دارد اما نفوذ به تلفن همراه بنت -که خود یکی از معماران سیاست‌های ضد ایرانی بود- این ادعاها را زیر سوال برده است.

تحلیلگرانی مانند «سرگئی شیکویچ» از شرکت چک پوینت، این عملیات را بخشی از استراتژی «هک و افشا» می‌دانند که هدفش اثبات ناتوانی دولت در حفاظت از شهروندان و مقامات است. در واقع، این حمله نه‌تنها داده‌های حساس را افشا کرد، بلکه پیامی روشن به جامعه اسرائیل فرستاد: حتی رهبران شما در امان نیستند. کارشناسان امنیتی صهیونیست، از جمله کسانی که در سازمان‌هایی مانند شین‌بت (سرویس امنیت داخلی) و اداره سایبری اسرائیل فعالیت دارند، این حملات را تهدیدی رو به رشد برای حیثیت رژیم می‌دانند.

«یوسی کارادی» رئیس اداره سایبری اسرائیل در مصاحبه‌ای تأکید کرد: «در حوزه سایبری، برخلاف جهان فیزیکی، چیزی به نام آتش‌بس وجود ندارد. حملات سایبری و جنگ سایبری ادامه دارد و فقط افزایش خواهد یافت».این اذعان، نشان‌دهنده نگرانی عمیق از این است که حملات سایبری نه‌تنها داده‌ها را سرقت می‌کند، بلکه اعتماد عمومی به نهادهای امنیتی را هم تضعیف می‌کند.
تحلیلگرانی مانند «نیتزان آمار» معاون دفاع سایبری اسرائیل گزارش داده‌اند شدت حملات سایبری از سوی ایران ۳ برابر شده است. این افزایش که شامل بیش از ۱۵۰ درصد رشد تهدیدات سایبری است، بخش بهداشت و درمان اسرائیل را به عنوان آسیب‌پذیرترین بخش شناسایی کرده است.

کارشناسان معتقدند این حملات بخشی از استراتژی گسترده‌تر ایران برای بهره‌برداری از ترس‌های نظامی است؛ جایی که سایبر به عنوان ابزاری برای عملیات روانی استفاده می‌شود. در همین حال، روزنامه اسرائیلی معاریو، در گزارشی به قلم «آوی اشکنازی» تحلیلگر امور نظامی و امنیتی، نسبت به «افزایش فعالیت ایران در فضای سایبری علیه اسرائیل» هشدار داد. طبق این گزارش، ایران در چارچوب تقابل خود با اسرائیل، در مقطع کنونی تلاش‌های قابل توجهی را در حوزه جنگ سایبری و اطلاعاتی متمرکز کرده و این فعالیت‌ها به طور فزاینده‌ای در فضای سایبری نمود پیدا کرده است.

معاریو می‌نویسد: این روند نشان می‌دهد میدان رویارویی، فراتر از عرصه نظامی سنتی، به حوزه‌های نرم و نامرئی کشیده شده است. کارشناسان صهیونیست هشدار می‌دهند ادامه این روند می‌تواند به اختلال در زیرساخت‌های حیاتی مانند برق، آب و حمل‌ونقل منجر شود که پیش از این در حملات سایبری گذشته مانند نفوذ به سیستم‌های آبرسانی در ۲۰۲۰ مشاهده شده بود. در همین حال گزارش وال‌استریت ژورنال که بر اساس مصاحبه با مقامات اسرائیلی و متخصصان سایبری تدوین شده، موج حملات سایبری ایران‌محور را «بزرگ‌ترین موج ثبت‌شده تاکنون» توصیف می‌کند.

بنا بر اذعان این رسانه آمریکایی و طبق داده‌های مایکروسافت، رژیم صهیونیستی سومین هدف حملات سایبری جهان است و ۳.۵ درصد حملات جهانی در سال گذشته به آن اختصاص داشته است. این آمار، به‌رغم شهرت رژیم به عنوان «قدرت سایبری جهانی»، نشان‌دهنده موفقیت بسیاری از حملات است. حملاتی که عمدتاً از نوع «هک و افشا» هستند و نمونه‌های برجسته آن شامل افشای بیش از ۱۲ سال اسناد داخلی وزارت دادگستری اسرائیل (شامل ایمیل‌های حساس بین‌المللی)، درخواست‌های مجوز حمل سلاح از وزارت امنیت تحت مدیریت ایتامار بن‌گویر (که سوابق نظامی متقاضیان را افشا کرد)، پرونده‌های پزشکی صدها سرباز (شامل گروه خونی و جزئیات پزشکی) و جزئیات شخصی مقامات امنیتی آمریکایی و اسرائیلی از جمله ژنرال‌هاست؛ افشاگری‌هایی که مشخصاً ابزار عملیات اطلاعاتی در آینده را فراهم می‌کند.

در این میان بخش عمده‌ای از این حملات توسط گروه هکری حنظله انجام شده که از دسامبر ۲۰۲۳ فعال است و توسط رژیم صهیونیستی به ایران مرتبط دانسته می‌شود. حنظله ژانویه ۲۰۲۵ به سیستم‌های اعلام عمومی اسرائیل حمله کرد و باعث اختلال در حدود ۲۰ مکان شد. در فوریه، نفوذ به یک شرکت الکترونیکی اسرائیلی که سیستم‌های دکمه پانیک در مدارس را مدیریت می‌کرد، منجر به فعال‌سازی آژیرهای قرمز جعلی شد و هراس روانی ایجاد کرد.

آگوست ۲۰۲۴، حنظله حملاتی را به نهادهای آکادمیک، شرکت‌های فناوری و رسانه‌های اسرائیلی انجام داد و نوامبر ۲۰۲۵، لیستی از متخصصان فناوری اسرائیلی را منتشر کرد اما از برجسته‌ترین اقدامات حنظله، جدا از نفوذ به تلفن همراه بنت، افشای هویت و اطلاعات متخصصان اسرائیل در حوزه‌های نظامی، از جمله سامانه‌های پدافندی، موشکی و پهپادی، همچنین افشای هویت دانشمندان هسته‌ای این رژیم بود.

اما معضل اسرائیل فقط حملات سایبری نیست؛ رژیم صهیونیستی همزمان با این حملات سایبری، با بحران فزاینده جاسوسی شهروندان خود برای ایران نیز مواجه است. طبق گزارش‌های شین‌بت و پلیس اسرائیل، در ۲ سال گذشته نزدیک ۵۰ نفر از اقشار مختلف - از شهروندان عادی، کارگران خارجی، سربازان ارتش (حتی در واحد گنبد آهنین)، مذهبی‌های افراطی، مهاجران روس و آمریکایی - بازداشت شده‌اند. این آمار رسمی شین‌بت و پلیس است اما رسانه‌های صهیونیستی مانند اورشلیم پست و تایمز اسرائیل تأکید دارند موارد واقعی بسیار بیشتر است و بسیاری برای جلوگیری از آسیب حیثیتی رسانه‌ای نمی‌شود.

این موارد جمع‌آوری اطلاعات از زیرساخت‌های حیاتی و نظامی اسرائیل، در ازای مبالغ ناچیز (گاهی تنها چند هزار دلار) است؛ بحرانی که نشان‌دهنده نارضایتی داخلی و مشکلات اقتصادی و ایدئولوژیک است که ساکنان سرزمین اشغالی را به همکاری با دشمن ترغیب می‌کند.

حالا این ۲ جبهه، یعنی حملات سایبری موفق که به مقامات سیاسی رسیده و بحران جاسوسی داخلی، تصویری جامع از ناکامی امنیتی رژیم صهیونیستی ترسیم می‌کند. رژیمی که همیشه خود را در قله فناوری، جاسوسی و امنیت معرفی می‌کرد، حالا همزمان قربانی نفوذهای سایبری گسترده و خیانت داخلی است؛ وضعیتی که بیش و پیش از هر چیز، ضربه‌ای به اسطوره «امنیت مطلق» رژیم‌صهیونیستی است.

نتانیاهو با ترس از ایران به آمریکا می‌رود

رژیم صهیونیستی در ماه‌های پس از جنگ ۱۲ روزه نتوانسته نگرانی عمیق خود از برنامه موشکی بالستیک ایران را پنهان کند. صهیونیست‌ها معتقدند ایران نه‌تنها در حال بازسازی ظرفیت‌های موشکی خود پس از جنگ ۱۲ روزه است، بلکه این ظرفیت را گسترش هم داده است. جنگ کوتاه اما شدید ۶ ماه قبل نشان‌دهنده قدرت تخریبی موشک‌های بالستیک ایران بود. ایران در پاسخ به حملات تجاوزکارانه اسرائیل، صدها موشک بالستیک و بیش از ۱۱۰۰ پهپاد به سمت اسرائیل شلیک کرد.

حجم تخریبی که موشک‌های ایران به‌رغم پدافند چندلایه اسرائیل مانند آرو و فلاخن داوود و البته تاد آمریکا بر جا گذاشت، نشان داد موشک‌های ایرانی قادر به نفوذ و ایجاد خسارات بالا هستند. مقامات اسرائیلی اذعان کرده‌اند «تهدید موشک‌ها بسیار واقعی است و ما نتوانستیم آنها را متوقف کنیم» که این امر نگرانی از حملات آینده را دوچندان کرده است. به اذعان مقامات و رسانه‌های رژیم صهیونیستی، آسیب واردشده به برنامه موشکی ایران در جنگ ۱۲ روزه، کمتر از حد انتظار بوده و تهران توانسته ذخایر خود را به حدود ۲۰۰۰ موشک سنگین بازسازی کند. البته به اعتقاد کارشناسان، توانایی ایران بیشتر از این میزان است.

با این حال، اسرائیل برنامه موشکی ایران را نه‌تنها تهدیدی مستقیم، بلکه بهانه‌ای برای توجیه اقدامات نظامی و دیپلماتیک خود می‌داند. صهیونیست‌ها تأکید دارند بازسازی سریع برنامه موشکی ایران می‌تواند به تولید ماهانه هزاران موشک منجر شود. این مساله به عنوان «تهدید فوری» توصیف شده، در حالی که برنامه هسته‌ای ایران «نگرانی‌آور اما نه فوری» است. در همین راستا، به گزارش رسانه‌های غربی و صهیونیستی، از جمله ان‌بی‌سی نیوز، بنیامین نتانیاهو، نخست‌وزیر اسرائیل قصد دارد در دیدار آتی خود با دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا در اواخر دسامبر ۲۰۲۵ در فلوریدا، گزینه‌های نظامی جدیدی علیه برنامه موشکی ایران مطرح کند.

طبق این گزارش‌ها، نتانیاهو به دنبال جلب حمایت و موافقت ترامپ برای حملات تازه است، زیرا معتقد است بازسازی موشکی ایران تهدیدی قریب‌الوقوع ایجاد می‌کند. خلاصه آنکه قدرت موشکی ایران به عنوان بازدارنده اصلی تهران عمل می‌کند و نگرانی اسرائیل از آن نیز ریشه در تجربیات ۶ ماه قبل دارد.