ساعدی با سیاه‌نمایی مطلق، عامدانه «امید» را می‌کشد؛ مهرجویی و زهر قصه

غلامحسین ساعدی در مجموعه «عزاداران بَیَل» و به طور خاص در داستان «گاو»، نه یک راوی بی‌طرف، بلکه آسیب‌شناسی است که با تیغ جراحی آغشته به بدبینی افراطی و سیاه، به جان سوژه‌های خود افتاده است.