وضعیت غیرانسانی بازداشتگاه‌های مهاجرتی آمریکا؛ نیوجرسی صحنه اعتراض‌های شدید

در حالی که بازداشت‌شدگان به دلیل شرایط زندان دلینی‌هال ایالت نیوجرسی آمریکا، دست به اعتصاب غذا زده‌اند، بستگانشان نگرانی خود را در مورد سلامتی عزیزانشان ابراز می‌کنند

به گزارش گاردین، در اواسط ماه مه، الدر گوئرا در حال دوش گرفتن در داخل بازداشتگاه مهاجرت دلینی‌هال بود که لیز خورد و افتاد؛ گوئرا، یک مهاجر گواتمالایی، نزدیک به ۵ ماه است که در زندان نیوجرسی محبوس است.

وی در ماه ژانویه توسط مقام‌های فدرال اداره مهاجرت و گمرک (ICE) در نیوآرک در حالی که به دوستش در جابجایی ماشین گرفتار در برف کمک می‌کرد، دستگیر شد؛ به گفته یکی از بستگانش، ماموران به وی نزدیک شده و چند سوال پرسیده بودند.

گوئرا ۸ سال در آمریکا بوده و اکنون در بازداشتگاه، جایی که برخی از بازداشت‌شدگان در اعتراض به شرایط، در اعتصاب غذا و کار بوده‌اند و در ۲ هفته گذشته صحنه اعتراض‌های شدیدی بوده است، در حال مبارزه با پرونده اخراج خود است.

به گفته یکی از بستگان گوئرا که از دیگر بازداشت‌شدگان روایت دریافت کرده است، سقوط او بد بود؛ گوئرا از پشت جمجمه به زمین خورد و بیهوش و دچار تشنج شد.

طبق گزارش‌ها، دیگر بازداشت‌شدگان در این واحد نگران شده و از نگهبانان التماس کردند که با آمبولانس تماس بگیرند؛ پس از التماس‌های زیاد دیگر بازداشت‌شدگان، گوئرا به بیمارستان منتقل شد؛ وی در همان هفته در یک سلول ایزوله پزشکی قرار گرفت.

یکی از بستگان گوئرا که به دلیل ترس از انتقام اداره مهاجرت و گمرک آمریکا درخواست ناشناس ماندن کرد، گفت: تقریبا ۳ هفته گذشته و حال او بدتر شده است؛ او به مراقبت پزشکی نیاز دارد، اما در جای مناسبی برای بهبودی نیست؛ گوئرا در حال از دست دادن شنوایی گوش چپ خود است.

به گفته لامونیکا مک‌آیور، نماینده کنگره نیوجرسی، گوئرا یکی از ۲ مردی است که در سلول‌های ایزوله پزشکی در داخل زندان دلینی‌هال نگهداری می‌شوند.

زندان دلینی‌هال که توسط شرکت زندان خصوصی گروه ژئو Geo Group اداره می‌شود، سال گذشته افتتاح شد و با اتهام‌های مکرر مراقبت‌های پزشکی غیراستاندارد، غذای غیرقابل خوردن و نگهبانان بی‌توجه مواجه شده است؛ طبق گزارش‌های قانونگذاران، بازدید‌های نظارتی متعدد اعضای کنگره نشان داده است که شرایط در این مرکز با ادعا‌های بازداشت‌شدگان مطابقت دارد.

در بحبوحه اعتصاب غذا و کار در داخل و تظاهرات در خارج، مقام‌های دولتی، ابتدا افسران اداره مهاجرت و گمرک آمریکا و سپس پلیس ایالت نیوجرسی و پلیس نیوآرک، با اسپری فلفل، شوکر، ضرب‌وشتم، استفاده از گاز اشک‌آور و دستگیری ده‌ها معترض واکنش نشان داده‌اند.

خانواده‌های مهاجرانی که در داخل دلینی‌هال بازداشت شده‌اند، مجبور شده‌اند برای ملاقات اقوام خود، بار‌ها و بار‌ها با مشکل مجوز ملاقات و هرج‌ومرج مواجه شوند؛ برخی گفتند که چقدر ناراحت، عصبانی و نگران هستند و امیدوارند که بستگانشان به‌زودی آزاد شوند تا پرونده‌های مهاجرتی خود را ادامه دهند.

یکی از بستگان گوئرا که پس از حادثه به ملاقاتش رفته است، گفت: او مدام به من می‌گفت: کمکم کن، من باید از اینجا بروم؛ در مقابل من به او گفتم: من نمی‌توانم کاری بکنم، چون دست من نیست؛ دارم سعی می‌کنم هزینه وکیل را بپردازم تا کاری انجام دهند.

وی در ادامه گفت: بعد از حادثه، چیزی که بیشتر از همه من را ناراحت می‌کند، اتفاقی است که برای جامعه اسپانیایی‌تبار این کشور می‌افتد؛ آن‌ها با ما مثل حیوانات رفتار می‌کنند، انگار که ما هیچ ارزشی نداریم؛ ما جنایتکار نیستیم، ما کارگر هستیم، ما برای پیشرفت تلاش می‌کنیم.

سه‌شنبه گذشته، زیر آفتاب سوزان اوایل ژوئن و در محاصره موانع پلیس ایالتی، معترضان و خبرنگاران، کریستوفر کاسترو و مادرش برای نخستین دیدارشان پس از چند هفته به دلینی‌هال رسیدند؛ آن‌ها تقریبا ۳ ساعت از شهر زادگاهشان در لانگ آیلند تا شرق شهر نیویورک رانندگی کرده بودند تا ۳۰ دقیقه با پدر کریستوفر ملاقات کنند.

کاسترو پس از ملاقات گفت: پدرم به من گفت که بسیاری از افراد داخل زندان به وکلای خود فشار می‌آورند تا آن‌ها را بیرون بیاورند.

سه‌شنبه شب، مهاجران بازداشت‌شده در داخل زندان دلینی‌هال، چهارمین نامه عمومی خود را از زمان شروع اعتصاب، به تاریخ ۳۱ مه (۱۰ خرداد)، منتشر و ادعا‌های خود را در مورد شرایط داخل زندان تکرار کردند.

در آخرین نامه آمده است: شرایط این زندان برای مدت طولانی برای انسان‌ها مناسب نیست: بی‌توجهی پزشکی، آب نامناسب برای مصرف، غذای تاریخ انقضا گذشته و در شرایط نامناسب، حمام‌های غیرقابل استفاده و سیستم‌های تهویه که هرگز تعمیر نشده‌اند و به همین دلیل، ما دائما بیمار هستیم؛ ما خواستار آزادی، محاکمه عادلانه و احترام به حقوق خود هستیم.

۳ نامه اول منتشرشده توسط بازداشت‌شدگان اعتصاب‌کننده همچنین مجموعه‌ای از خواسته‌ها را فهرست کرده است: ملاقات با فرماندار نیوجرسی، که مورد انتقاد معترضان قرار گرفته است؛ آزادی بازداشت‌شدگان بیمار و مسن؛ تسریع روند رسیدگی به پرونده‌های مهاجرت؛ و توقف فشار مقامات مهاجرتی بر آن‌ها برای امضای اسناد موافقت با اخراج.

وزارت امنیت داخلی آمریکا (DHS) به درخواست‌ها برای اظهارنظر پاسخی نداد؛ در همین حال، در بحبوحه توجه ملی به دلینی‌هال، مقام‌های وزارت امنیت داخلی بار‌ها ادعا کرده‌اند افرادی که دستگیر می‌کنند «جنایت‌کار» و «بدترینِ بدترین‌ها» هستند، اما بررسی اخیر داده‌های خود اداره مهاجرت و گمرک توسط آستین کوچر، استادیار تحقیقات در دانشگاه سیراکیوز و متخصص داده‌ها و سیاست‌های مهاجرتی، نشان داد که ادعا‌های وزارت امنیت داخلی به شدت اغراق‌آمیز است.

طبق آخرین داده‌ها از اواسط ماه مارس، ۸۸ درصد از مهاجرانی که در آن زمان در زندان دلینی‌هال بازداشت شده بودند، هیچ محکومیت کیفری نداشتند و کمی بیش از ۷۰ درصد هیچ سابقه کیفری نداشتند و به گزارش کوچر، بیشتر کسانی که محکومیت کیفری داشتند، به جرایم سبک متهم شده بودند.

با وجود اکثر تخلفات مهاجرتی ادعا شده که شامل قانون مدنی و نه کیفری می‌شود، دولت دوم ترامپ تعداد بی‌سابقه‌ای از افراد را بازداشت و بسیاری را اخراج کرده است، ازجمله افرادی که مدارک آمریکایی آن‌ها دیگر پذیرفته نشده بود.

بزرگ‌ترین اپراتور زندان خصوصی در آمریکا، گروه ژئو، زندان دلینی‌هال را اداره می‌کند و در حال حاضر قراردادی یک میلیارد دلاری برای اداره آن به مدت ۱۵ سال دارد.

اعتصاب غذا و کار از ۲۲ مه (اول خرداد) آغاز شد؛ برخی از بازداشت شدگان از ترس انتقام نگهبانان گروه ژئو و مقام‌های اداره مهاجرت و گمرک در اعتصاب شرکت نکرده است؛ بازداشت‌شدگان اعتصاب‌کننده پیش از این مقام‌های وزارت امنیت داخلی و گروه ژئو را به انتقام‌جویی متهم کرده‌اند.

در آخرین نامه آمده است: از زمان شروع اعتصاب، ما مورد انتقام‌جویی، تبعیض، تمسخر، بدرفتاری و تهدید، عمدتا از سوی کارکنان گروه ژئو قرار گرفته‌ایم؛ آن‌ها دائما ما را تهدید به اخراج، انتقال به واحد‌های تنبیهی و جابجایی از یک بازداشتگاه به بازداشتگاه دیگر می‌کنند؛ آن‌ها بدون رضایت ما از ما در خوابگاه‌ها عکس می‌گیرند و به ما می‌گویند که ما در اینجا هیچ حقی نداریم.

سخنگوی شرکت در پاسخ به درخواست اظهارنظر گفت: شرکت ژئو این ادعا‌ها را قویا رد می‌کند؛ خدمات پشتیبانی که ژئو ارائه می‌دهد شامل دسترسی شبانه‌روزی به مراقبت‌های پزشکی، ملاقات حضوری و مجازی حقوقی و خانوادگی، دسترسی به کتابخانه عمومی و حقوقی، خدمات ترجمه، وعده‌های غذایی مورد تایید متخصص تغذیه، رژیم‌های غذایی مذهبی و تخصصی، امکانات تفریحی و فرصت‌هایی برای عمل به باور‌های مذهبی خود است.

گروه ژئو تمام پرسش‌های مربوط به پرونده گوئرا را به وزارت امنیت داخلی ارجاع داد.

گابریلا سوتو که همسرش در دلینی‌هال بازداشت شده بود و در اعتصاب شرکت داشت، به سازماندهی اعتراض‌های در خارج از این مرکز کمک کرده است؛ مارتین سوتو در اوایل فوریه هنگام تهیه پوشک برای فرزندشان توسط اداره مهاجرت و گمرک دستگیر شد.

سوتو با عصبانیتی که در صدایش مشهود بود، گفت: وقتی شروع به رفتن به ملاقات‌ها کردم و دیدم که این افراد داستان‌هایشان را تعریف می‌کنند، از اینکه صدایی ندارند، خیلی عصبانی شدم؛ آنقدر عصبانی شدم که باید کاری می‌کردم؛ ما نیاز داشتیم صدای آن‌ها شنیده شود، به همین دلیل اعتراض از همان ابتدا آغاز شد؛ شرایط آنجا وحشتناک است؛ غذا بوی بد می‌دهد؛ تاریخ انقضایش گذشته و حجیم است.

مقام‌های وزارت امنیت داخلی آمریکا بار‌ها در مورد شرایط مربوط به دلینی‌هال صحبت کردند و وجود هرگونه شرایط غیر استاندارد در آنجا را انکار کردند، همانطور که ادعا‌های مشابهی را در مورد دیگر بازداشتگاه‌های اداره مهاجرت و گمرک رد کرده‌اند.

در ۲۴ مه (۳ خرداد)، قانونگذاران برای بازدید نظارتی به این مرکز رسیدند؛ هنگامی که سوتو و دیگران تلاش کردند از انتقال مارتین سوتو جلوگیری کنند، ماموران اداره گمرک و مهاجرت به معترضان، ازجمله سناتور آمریکایی اندی کیم، اسپری فلفل پاشیدند؛ مارتین سوتو به یک بازداشتگاه دیگر اداره مهاجرت و گمرک منتقل شد، اما این ماجرا معترضان بیشتری را به دلینی‌هال کشاند.