برگزاری یادبود کودک جاویدالاثر میناب در موزه هنرمندان پیشکسوت/ هیچ پاسخ منطقی‌ای برای توجیه بمباران مدرسه میناب وجود ندارد

آئین رونمایی از اثر استاد جلیل رسولی برای کودکان میناب با حضور مسئولان و مدیران فرهنگی و هنرمندان پیشکسوت رشته‌های مختلف، عصر امروز ۱۸ خرداد در مؤسسه هنرمندان پیشکسوت برگزار شد.

عباس عظیمی، مدیرعامل مؤسسه، با انتقاد از سکوت مدعیان حقوق بشر در قبال کشتار غیرنظامیان گفت: اگر یک مسلمان دست به کشتار یک کودک می‌زد، همه واکنش نشان می‌دادند، اما کشتار ۱۶۸ کودک در مدرسه میناب با سکوت همراه بوده است.

عظیمی با تقدیر از هنرمندانی که در روز‌های اخیر میدان‌داری کردند و در تجمعات شبانه حضور داشتند، تأکید کرد: از همان روز‌های اول جنگ، هنرمندان نسبت به شهادت رهبر، فرماندهان و مردم واکنش نشان دادند و با آیت‌الله سید مجتبی حسینی خامنه‌ای، رهبر انقلاب بیعت بستند. شعرا شعر گفتند، کاریکاتوریست‌ها کاریکاتور کشیدند و استاد رسولی نیز با تولید اثر خود درباره فاجعه میناب، وظیفه ملی و دینی‌اش را به جا آورد.

مدیرعامل مؤسسه هنرمندان پیشکسوت همچنین خبر داد: در جریان جنگ تحمیلی، بیش از ۲۰ هنرمند پیشکسوت دچار خسارت به خانه‌های خود شده‌اند که کمترین آسیب مربوط به تخریب در و پنجره بوده است.

در ادامه مراسم استاد جلیل رسولی با اشاره به اهمیت ماندگاری آثار هنری برای نسل‌های آینده سخنان خود را آغاز کرد وگفت: ادای دین باید خود را به عمل نشان دهد، واقعاً آن وظیفه‌ای که هست باید انجام شود، چون یک نفر به جنگ می‌رود و یک نفر دیگر این‌گونه در تاریخ می‌ماند. ما وظیفه داریم هرکسی هر کاری که دارد بلد است  اگر انجام ندهد جفا کرده است.

وی افزود: این کوچکترین دینی است که توانستم انجام دهم و امیدوارم و از هنرمندان عزیز دیگر هم درخواست می‌کنم که اثری از خود به جای بگذارند. جنگ تمام می‌شود و می‌رود ولی این آثار می‌مانند. بالاخره روزی مسائل تمام می‌شود، اما چیزی که هست ما وظیفه داریم به عنوان انسان و به عنوان هموطن، آن ۱۶۸ کودک عزیز دل همه ملت ایران بودند و باید وظیفه خود را انجام دهیم.

وی گفت: آن دینی که بر گردن من و خانواده من است، ان‌شاءالله در میناب قرار است این اثر جایی قرار بگیرد که وقتی کودکان و خانواده آنها آن را می‌خوانند بدانند یک نفر در تهران به فکر آنها بوده است.

وی افزود: این کار را با علاقه و واقعاً با عشق انجام دادم. این مسئله هدیه کردن نبود، وظیفه می‌دانستم. همین قدر که خودم آرامش پیدا کردم، قطعاً مخاطب من نیز آرامش پیدا خواهد کرد. از اینجا می‌گویم امیدوارم خداوند به پدران و مادران داغدار کودکان میناب صبر بدهد و خداوند آنان را در بهشت خود جای دهد.

در ادامه مراسم عبدالحسین خسروپناه، دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی، در سخنرانی خود با نگاهی عرفانی و فلسفی به بررسی پیوند میان هنر، حکمت و عقلانیت پرداخت و  سخنان خود با تمجید از اثر هنری در حوزه خوشنویسی، گفت: در این آثار می‌توان دو ویژگی حکمی یعنی عقل و سکون را به‌وضوح مشاهده کرد.

وی افزود: سکون یا همان «سمت»، یکی از مقامات عرفانی است که در تمام هنر‌ها از جمله موسیقی، معماری و خوشنویسی جاری است و اگر انسان بخواهد از طریق عقل به عشق برسد، ناگزیر است از مسیر عقل و سکون عبور کند.

خسروپناه در ادامه با انتقاد از وقایع خشن جنگی و حمله به مدارس، به بحث انسانیت و چالش‌های اخلاقی در دنیای مدرن پرداخت و گفت:مشاهده حوادثی مانند هدف قرار دادن مکرر یک مدرسه توسط موشک‌ها، نشان‌دهنده نوعی از جانی شدن انسان‌ها است و این پرسش را مطرح کرد که چرا در چنین شرایطی، منطق‌های سیاسی برای توجیه این جنایات به کار گرفته می‌شوند.

وی افزود:در ادبیات ما همواره تقابل خیر و شر مطرح بوده و فردوسی در شاهنامه به زیبایی این مفاهیم را بیان کرده است.

وی با اشاره به نقش بزرگ ادبیات فارسی در حفظ هویت ایرانی و اسلامی، گفت:برخلاف بسیاری از مناطق جهان که با ورود اسلام زبان آنها تغییر کرد، ایران با همت بزرگی، چون فردوسی، رودکی  توانست زبان فارسی را حفظ کند. 

وی افزود:حکمت خسروانی ایرانی با حکمت قرآنی پیوند خورده و این پیوند باعث شده است که زبان فارسی بتواند بار سنگین حکمت را در طول تاریخ حمل کند و حتی پس از ترجمه ادبیات ما به زبان‌های دیگر، علاقمندان جهانی را به یادگیری این زبان ترغیب نماید.

خسروپناه عنوان کرد:جرم و جنایت گاهی ریشه در جهالت دارد و گاهی ریشه در عقلانیت ابزاری است.   وقتی عقلانیت از حکمت و اخلاق دور شود، می‌تواند به ابزاری برای جنایت تبدیل شود.

احمد مسجد جامعی، وزیر اسبق ارشاد در سخنرانی خود با پرداختن به فاجعه حمله به یک مرکز آموزشی، بر ابعاد انسانی و اخلاقی این حادثه تأکید کرد و آن را با فجایع تاریخی مقایسه کرد و گفت: در صبح نهم اسفند، صدای وحشتناکی دیوار‌ها را فرو ریخت و کودکان را در میان ویرانه‌ها بی‌پناه رها کرد. این حادثه از این جهت تکان‌دهنده است که برخلاف مناطق نظامی، این مکان صرفاً یک مدرسه و مرکز آموزشی بوده و هیچ فعالیت یا حضور نظامی در آن وجود نداشته است.

وی با مقایسه این واقعه با فاجعه هیروشیما، گفت: در اینجا نیز شاهد ویرانی مطلق و نابودی همه‌چیز هستیم و این حملات با روش‌های تروریستی و در دو مرحله انجام شده است؛ به طوری که در مرحله دوم، زمانی که مردم برای کمک به دوستان و آسیب‌دیدگان جمع شده بودند، مجدداً بمباران صورت گرفت.   هیچ نظام فکری و هیچ پاسخ منطقی‌ای برای توجیه چنین اقداماتی وجود ندارد و بررسی‌های جاری نیز هرگز به پاسخ نهایی نخواهند رسید، زیرا حق بزرگی ضایع شده است.

وی در ادامه با تأکید بر جایگاه معلمان گفت: در زمان احساس خطر، کودکان به معلمان پناه می‌برند و بنابراین بسیار مهم است که از فعالیت معلمان غافل نشد. 

وی در بخش دیگری از سخنان خود با قدردانی از جامعه هنری، گفت: هنرمندان به عنوان بازتاب‌دهنده وجدان و فهم اجتماعی، توانسته‌اند این فاجعه را روایت کنند. هنرمندان با داشتن نگاهی متفاوت، قادرند حقیقت را به گونه‌ای دیگر ببینند و روایت کنند و در واقع، هنر می‌تواند صدای وجدان جامعه باشد.

در پایان مراسم  در مؤسسه هنرمندان پیشکسوت، از اثر استاد جلیل رسولی با موضوع کودکان میناب و یادبود «ماکان نصیری»، تنها کودک جاویدالاثر مدرسه میناب، رونمایی شد.