پس از نقدهایی که درباره عملکرد انجمن سینمای جوانان ایران در روزهای جنگ مطرح شد، این نهاد با برجستهسازی طرحهایی چون «قرار» و انتشار چند گفتوگو و گزارش رسانهای، تلاش کرده تصویری فعال از خود ارائه دهد، اما پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا چند خروجی تبلیغاتی میتواند جای کارنامهای روشن، منسجم و قابل ارزیابی را بگیرد؟