فروش هارد لپ تاپشارژ کارتریج پرینتر درمحلدی وی دی رایتر کامپیوتر و لپ تاپ …فروش انواع پی ال سی(PLC) زیمنس

تحلیل زبان بدن نامزدها در مناظره ها / زمان تبلیغات انتخاباتی بیشتر شود
خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ و اندیشه - سارا فرجی: مناظرات انتخاباتی ۱۴۰۰ امسال حسابی بحث برانگیز شد اما نه بخاطر موضوع مناظرات بلکه بخاطر شکل و شمایل برگزاری آن و انتقادات به شیوه برگزاری‌ش. انتقادات به شکل برگزاری مناظرات و موضوعات آن طوری بود که در آخرین مناظره قرار شد به موضوع خاصی پرداخته نشود و فقط به موضوع دغدغه های مردم پرداخته شود با اینحال باز هم آن چیزی که باید از آب درنیامد و معلوم شد ایراد کار از جای دیگریست. به نظر می آید ایراد اصلی مناظرات از پایه و اساس است و فرم و شکل برگزاری مناظرات از طراحی صحنه و کارگردانی تا طراحی سوالات و تعداد آنها همه و همه دست به دست هم داد تا مردم پس از دیدن سه مناظره اقناع نشوند با اینحال نباید همه بار این اقناع نشدن را روی دوش صدا و سیما و برنامه سازی انداخت. خود نامزدها و شیوه پاسخ دادنشان به سوالات وشیوه برخوردشان هم به گونه ای بود که مخاطب را اقناع نمی کرد. کافی بود کمی در حرکات و تپق های کلامی شان دقت می کردی و آنوقت متوجه می شدی که چرا این گفتگوها کار به جایی نمی برد. برای تحلیل زبان بدن نامزدهای انتخاباتی در سه مناظره و دلایل اقناع نشدن مخاطبان با تینا چهارسوقی امین متخصص و پژوهشگر حوزه رتوریک وتحلیل گفتمان انتقادی و نویسنده کتاب «رتوریک سیاسی در ایران» گفتگو کردیم که مشروح آن را در ادامه می خوانید؛ *در ابتدا تعریفی از علم رتوریک بفرمایید. رتوریک علمی است که شامل سه عنصر اقتدار شناسی شخص گوینده، توجه به مخاطب یا مخاطبین و متن، پیام یا کانال ارتباطی می شود. برهم کنش این سه عنصر برهمدیگر می تواند اقناع مورد نظر ما بر کانال ارتباطی را به همراه بیاورد یعنی اگر هرکدام از این عناصر به اندازه کافی سرجای خودش و بنا به بافت گفتمانی که صورت می گیرد صحیح صورت بگیرد، اقناع همه جانبه صورت می گیرد. بنابراین میتوانیم رتوریک را اینگونه تعریف کنیم: علم به کارگیری هنرمندانه ابزارهای اقناع در یک بیان مطلوب. یعنی ما بدانیم که ما در هرزمان چقدر هنر این را داریم که برای پیشبرد حرفمان از کدام از این ابزارها با چه شیوه های استفاده کنیم. *چرا مناظره ها مخاطب را اقناع نکرد؟ اول اینکه فرم و شکل مناظره بسیار دور از مسیر از اقناع بود ضمن اینکه سوال ها یکسان پرسیده نمی شد بنابراین مخاطب نمی توانست افراد را در مقابل یکدیگر بسنجد. بماند که وقتی هم سوالی پرسیده می شد فرد بدون توجه به سوال حرف خودش را می‌زد و نوعی بی مسئولیتی ا برای افراد به همراه می آورد که انگار من موظف نیستم به آنچه از من پرسیدی جواب بدهم. چون من یا بیانیه انشایی آماده کردم که می خواهم آن را بخوانم یا می خواهم جواب رقیب را بدهم. بنظر می آید در خصوص برگزاری شکل برگزاری مناظره ها با نامزدها یا مشاوران و معاونان آنها از قبل صحبت یا مشورت شده و بعید است با آنها مشورت نشده باشد. اگر هم مشورت شده و پذیرفتند نمی دانم چطور به زوایای مختلف آن فکر نکردند. بنظر می رسد تمام تشریفاتی که در طول برنامه انجام می دهند از قرعه کشی و باز کردن توپک و پرسیدن سوال و اینها همه فرمالیته و ظاهری است چون در نهایت دو دقیقه سوال پرسیده شده و چهار دقیقه زمان برای پاسخ در نظرگرفته شده است و خب این تناسب خیلی غیرمعقول است.علاوه براینکه سوال ها پیچیده، طولانی، کلی و عمومی است. حتی در مناظره سوم هم یک سوال یکسان پرسیده شد به حدی این سوال کلی بود که به پاسخ درستی نرسیدیم ضمن اینکه با طرح چنین پرسشی در واقع خود ما داریم بستری فراهم میکنیم تا فرد یکسری شعارهای جذاب و فریبنده بدهد که مخاطب را اقناع کند. در خصوص مناظره دو نظریه وجود دارد؛ یکی اینکه مناظره جای طرح برنامه نیست یعنی افراد نباید از برنامه هایشان بگویند که من با آن موافق نیستم چون تعداد مخاطبین برنامه های مناظره به نسبت بقیه برنامه های انتخاباتی بیشتر است. نظریه دیگر این است که افراد به جای برنامه از آمال و آرزوهایشان بگویند که به نظر من کمی غیرمنطقی است. در مناظره عنصر دست یابی به حقیقت و اینکه بتوان افراد را با یکدیگر مقایسه کرد خیلی مهم است. علاوه براین درمناظره فقط بیان برنامه مهم نیست قدرت بیان برنامه درمقابل رقیب سنجیده می شود. متاسفانه در سه مناظره ای که پخش شد افراد فقط به یکدیگر هجمه وارد و رقیب را نقد کردند وبرای اثبات و استدلال خودشان تلاشی نکردند اگر هم تلاشی کردند، تلاشی مذبوحانه بود که به مخاطب بگوید من از رقیب برترم. مشاوران و معاونان هیچکدام از نامزدها آشنایی با زبان نداشتند و توصیه ای به نامزدهای خود برای حضور در مناظرات نکرده بودند چون نامزدهای انتخاباتی حاضر در مناظرات حتی ابتدایی ترین اصول این علم را هم رعایت نمی کردند در مورد افراد حاضر در مناظره هم این ایراد وجود داشت که افراد یکسری موارد را از قبل آماده کرده بودند و مثل انشا از روی می خواندند و سعی داشتند با همان اقناع کنند منتها ماجرا وقتی غم انگیز می شود که می‌بینیم اولاً تعداد متن های روخوانی شده از مناظره اول تا سوم افزایش پیدا کرده ثانیاً همان متن روخوانی شده هم اشتباه و همراه با تپق خوانده می شد و این تپق ها این سوال را در ذهن می آورد که حتی این متن را یکبار تمرین هم نکردی. در علم رتورتیک روخوانی کردن ارتباط مستقیم دارد با اشراف داشتن با موضوعی که فرد در آن متخصص است یعنی هرچقدر فرد در یک حوزه بیشتر اشراف داشته باشد میزان احتیاجش به روخوانی کمتر می شود. مورد دیگری که باعث می شود اقناع اتفاق نیفتد، نشان دادن یکسری نمودارهای گمراه کننده است. بسیاری از نامزدها در مناظرات نمودارهایی را نشان می دادند و می گفتند اینها حاصل ساعتها و یا سالها تحلیل من است ولی نه من و نه مخاطبین و نه حتی اقای حیدری نمی بینند و نمی فهمند عنوان جدول چیست؟ پس نشان دادن تصاویر گمراه کننده وغیرشفاف جزو مغالطات کلامی است. اگر در استودیو جایی برای نمایش این نمودارها یا تصاویر در نظر گرفته شده بود ماجرا فرق می کرد ولی اینکه در یکسری کاغذ ریز یکسری تصاویر نمایش داده شود که فایده ای ندارد. البته اگر نمایشگر دیواری هم بود زمان برای چنین کاری نبود پس چنین نامزدی از نشان دادن ان تصاویر هدفی ندارد غیر از اینکه بگوید من آن کار کارشناسی را انجام دادم. مغلطه آرزواندیشی در این مناظره ها خیلی پررنگ است و اغلب برنامه های نامزدها بر اساس آرزوهای زیبای همه مردم است. کار دیگری که اغلب نامزدها انجام می دهند این است که یکسری حقوق مثل حق زنان را به نفع خودشان مصادره می کنند یا از اقلیت های خاص نام می برند تا محبوبیت و رای کسب کنند. در واقع از دال های تهی مثل آزادی، حق زندگی شادی و امثال اینها استفاده می کنند تا رای جمع کنند. *یکی از مواردی که میخواستیم راجع به آن با شما صحبت کنیم زبان بدن نامزدها در مناظرات بود، کمی آن برایمان تحلیل کنید خب در اینباره باید بگویم که میزهای مناظره طوری بود که سینه و دیافراگم شکمی افراد را سد می کرد و در بیشتر موارد مخصوصاً در اوایل مناظرات حتی دست افراد زیر میز و به صورت میانگین در اکثر میانگین در سه مناظره دست ها پایین بود و در بزنگاه های خاص که دست ها باید دیده میشد دیده نمی شد. چرا روی دست تاکید می کنم؟ چون دیدن دست و حرکت دست هنگام صحبت کردن در نظام فکری مخاطبین یک نوع اقناع در ضمیر ناخودآگاه به همراه دارد. همانطور که با دست می توان به فرد سلام داد، توهین کرد، آرام کرد و امثال اینها. وقتی دست زیرمیز باشد انگار بدن هم به میز تکیه دارد و این باعث می شود شانه افت کند و در تصویر شبیه یک آدم منزوی بنظر بیاید که پشت یک میز پناه آورده است. در خارج از کشور یکسری مناظرات هستند که افراد پشت میز می ایستند و نحوه ایستادنشان و استفاده کردنشان از زبان بدن می تواند مخاطب را اقناع کند در حالیکه متاسفانه بسیاری از دولتمردان و سیاستمداران ما با این اصول آشنا نیستند. زبان بدنی که افراد در مناظرات نشان دادند با ادبیات ناقصی که داشتند اصلاً منطبق نبود و همین عدم انطباق خودش یک دلیل اصلی اتفاق نیفتادن اقناع مخاطب است. از نظر نگاه چشمی هم خیلی از نامزدها به دوربین نگاه مستقیم نداشتند وحتی وقتی دوربین به سمت آنها بود و آنها به ظاهر داشتند به دوربین نگاه می کردند نگاه خیره به لنز دوربین نداشتند که این ماجرا یا به دلیل کارگردانی ناقص و ناآشنایی نامزدها با دوربین است یا ناشی از استرس نامزد است که نمی تواند مستقیم به دوربین نگاه کند. از لحاظ کارگردانی خوب بود که وقتی یک نامزد حرف میزد میشد که تصویر بقیه نامزدها را هم همزمان میدیدیم تا می توانستیم تصویر و عکس العمل های آنها را رصد کنیم. بنابراین فرم ناقص مناظرات باردیگر اینجا به چشم می آید. کار دیگری که اغلب نامزدها انجام می دهند این است که یکسری حقوق مثل حق زنان را به نفع خودشان مصادره می کنند یا از اقلیت های خاص نام می برند تا محبوبیت و رای کسب کنند. در واقع از دال های تهی مثل آزادی، حق زندگی شادی و امثال اینها استفاده می کنند تا رای جمع کنند در کل بنظر می آید مشاوران و معاونان هیچکدام از نامزدها آشنایی با زبان نداشتند و توصیه ای به نامزدهای خود برای حضور در مناظرات نکرده بودند چون نامزدهای انتخاباتی حاضر در مناظرات حتی ابتدایی ترین اصول این علم را هم رعایت نمی کردند و این رفتار برای من متخصص یک پیام دارد و آن هم اینکه چنین فردی که به فکر انتخاب یک متخصص برای این امر نبوده قطعاً در کابینه آینده ش هم اعضای غیرمتخصص انتخاب خواهد کرد چون وقتی در انتخاب مشاوران و معاونانشان تخصص گرایی نداشتند در انتخاب اعضای کابینه شان هم این مشکل را خواهد داشت. *پیشنهادتان برای اصلاح چنین روندی و تکرار نشدن آن چیست؟ یکی از دلایلی که مناظرات برای ما اهمیت دارند این است که فرصت انتخاباتی ما خیلی محدود است. منظورم از فرصت انتخاباتی بازه زمانی پس از تائید صلاحیت نامزدها تا روز برگزاری انتخابات است. لازم است این مدت طولانی تر و چندین ماه شود در این صورت هیجان ها کمتر و به شور انتخاباتی شعور هم اضافه می شود. مثلاً برگزاری سه مناظره برای این مدت خیلی کم بود. حداقل لازم بود چندین مناظره دو به دو بین نامزدها در این مدت برگزار می شد. علاوه براین، باید تلاش کنیم در دوره های بعدی این اتفاقات تکرار نشود، اتفاقی که در این دوره افتاد این بود که مناظرات این دوره از دوره قبلی بهتر که نبود هیچ بدتر هم شده بود. اگر فاصله بین تایید صلاحیت ها تا روز برگزاری انتخابات بیشتر شود خروجی منطقی تر و اصلح تری خواهیم داشت. سخن پایانی اینکه سیاست، شالوده رتوریکی دارد چون ابزار سیاست برای پیاده سازی به ابزار زبانی مثل زبان، بیان، نطق و ابزار غیرکلامی مثل زبان بدن، زاویه بدن احتیاج دارد. همین ها با کنش افراد هم منطبق می شود و یک خروجی از جریان سیاسی در می آید بنابراین شالوده سیاست امر رتوریک است. سیاسیون ما به اندازه کافی همانقدر که بازی های سیاسی را بلد هستند به اندازه کافی به امر زبان و کلام توجه ندارند در حالیکه اگر به آن توجه داشته باشند می توانند مردم تا حد زیادی به سمت خود بکشانند و همسو کنند. کد خبر 5235056 سارا فرجی