در سال های اخیر، رویکرد مهندسی سازه بیش از هر زمان دیگری به سمت بهینه سازی مصرف مصالح و حذف بخش های غیرضروری حرکت کرده است و مهندسان با بهره گیری از تحلیل های دقیق و مدل سازی های عددی، مصالح را تنها در نقاطی متمرکز می کنند که برای انتقال نیرو ضروری است تا از مصرف اضافی جلوگیری شود و همزمان ظرفیت و پایداری سازه حفظ شود.