اعمال حاکمیت بر تنگه هرمز به عنوان حیاتیترین شاهراه ترانزیت انرژی جهان، بر پایه الگوهای پیشرفته جنگ نامتقارن استوار است. در چارچوب حقوق بینالملل و دکترین دفاع مشروع، توانایی جمهوری اسلامی ایران برای انسداد قانونی این آبراه در شرایط بحرانی، تکیه شدیدی بر یک سلاح سنتی، اما به شدت ارتقایافته دارد: مینهای دریایی بومی.