صنعت فولاد ایران که روزگاری با اتکا به انرژی ارزان، بازارهای جهانی را فتح میکرد، اکنون در زمستان ۱۴۰۴ با حقیقتی عریان روبروست: «دوران رانت انرژی به پایان رسیده است.» ناترازی گاز در ایران به مرحلهای رسیده که دولت میان گرم کردن خانهها و روشن نگه داشتن کوره غولهای صنعتی، اولی را برگزیده است. اما سوال اصلی اینجاست: کدامیک از این سه شرکت (ذوب، مبارکه و فخوز) با هوشمندی انرژی را مدیریت کرده و کدامیک با تکنولوژی فرسوده، در حال هدر دادن منابع ملی و ثروت سهامداران است؟