«رهش»، تصویری از وارونگی سیاست‌گذاری‌های شهری

تهرانِ امروز انگار نسخه به‌روز شده همان تصویری است که امیرخانی در رمان رهش ترسیم کرد؛ شهری که در ازای برج‌سازی، خاکش را فروخت، در ازای توسعه بی‌قاعده، ریه‌هایش را گرو گذاشت، و در ازای سرعت و تکنولوژی، انسان را فراموش کرد. «رهش» دقیقاً در همین نقطه می‌ایستد: انسان و شهر باید در کنار هم معنا بیابند، و اگر شهر از نفس بیفتد، انسان هم نمی‌تواند سالم بماند.