توسعه به مثابه یک مسیر غیرخطی و انباشتی

یکی از ریشه‌دارترین کژفهمی‌ها در سیاست‌گذاری توسعه، تلقی فرآیند پیچیده و چندبعدی تحول جوامع به عنوان مسیری خطی، یکسان‌الشکل و قابل تکرار است. این نگاه ساده‌انگارانه که ریشه در نظریه‌های نوسازی دهه‌های 1950 و 1960 دارد، چنین القا می‌کند که اگر کشورهای در حال توسعه صرفاً از الگوها و نهادهای جوامع پیشرفته تقلید کنند، به سرانجام مشابهی دست خواهند یافت.