در روزهایی که برخی نهادها تلاش دارند از فضای عمومی ایران، تصویری توأم با خستگی روانی، اضطراب اجتماعی و نوعی تعلیق ذهنی پساجنگ ارائه بدهند، شیراز با سالنهایی که شب به شب پر شدند، نشان داد که جامعه روزنههای امید را میشناسد و به آنها پاسخ میدهد. این استقبال، فقط علاقه به فیلمدیدن نبود؛ یک واکنش روانی و جمعی بود به آن تصویرسازیهای نه چندان واقعی.