نظام برنامهریزی توسعه، برای آنکه بتواند به معنای واقعی کلمه توسعهدهنده باشد و نه صرفاً برنامهریز ، نیازمند پلی است که میان دنیای تحلیلهای کلان و واقعیتهای زیسته مردم ساخته شود. حضور ناشناس در عرصه عمومی – در پارکها، متروها، بازارها و سایر فضاهای روزمره – یکی از قدرتمندترین و عینیتبخشترین ابزارها برای ساختن این پل است.