«حسین وارث آدم» فقط یک تعبیر شاعرانه نیست؛ بلکه یک صورتبندی عمیق از نسبت انسان با تاریخ است. انسانی که در هر عصر، میان سکوت و اعتراض، میان ماندن در وضع موجود و عبور از آن، ناگزیر از انتخاب است. و این همان نقطهای است که اندیشه شریعتی، همچنان با زمانه ما سخن میگوید.