آب شور، خاک پوک، دشت ترک‌خورده؛ مهیار دیگر ییلاق نیست

کارشناسی که من را به تماشای دشت مهیار برد، می گفت خشکی این دشت که مسیر اتصال ماشین و قطار به جنوب کشور است با این همه دکل های برق فشار قوی و گذر انتقال برق به ندوشن و ذوب آهن و فولاد مبارکه، دلیلی جز خشکی زاینده رود ندارد و می گفت زاینده رود، باید زنده باشد تا فرونشست را عقب براند ولی در این ۳۰ و اندی سال، به مجرایی موقت تبدیلش کرده اند که سالی ۱۰ روز در بستر تاریخی اش جاری می شود و بعد، دیگر هیچ.