در سالهای اخیر، یکی از مباحث اساسی در مسیر اصلاح ساختار اقتصادی کشور، مسئله تمرکززدایی و توجه به ظرفیتهای منطقهای در فرآیند توسعه و بودجهریزی است. تجربه چند دهه اخیر نشان داده است که تمرکز شدید تصمیمگیری و تخصیص منابع در پایتخت، ضمن ایجاد ناهماهنگی میان بخشها، موجب تضعیف ظرفیتهای تولیدی در استانها و شهرستانها