خشکسالی دیگر یک هشدار زیستمحیطی نیست؛ واقعیتی است که میانِ اقلیم و سیاست، میانِ زمین و انسان ایستاده است. ایران در دهههای اخیر از دورههای نوسان طبیعی بارش عبور کرده و وارد مرحلهای از «کمآبی ساختاری» شده است؛ مرحلهای که با تغییر اقلیم، الگوهای مصرف نادرست، سیاستگذاریهای بخشی و ناهماهنگی میان دستگاهها در هم آمیخته