غزل زیبای حافظ (شماره 470 در دیوان) که با صدای آسمانی محمدرضا شجریان (معروف به خسرو آواز ایران) در آلبوم هایی مثل «آستان جانان» یا اجراهای مختلف اجرا شده، یکی از سوزناک ترین و عمیق ترین غزل های اوست. این غزل پر از درد تنهایی، عشق، و ناله از روزگار است.