هر دو اجرا در پایان، ماندن در وطن یا رفتن از آن را به پرسش میکشند. در نمایش «گرامر» نوعی تعامل با تماشاگران برقرار شده و به واقع لحظات نفسگیری از اجرا رقم میخورد. فائزه یوسفی و متین خیبلی از تجربه معاصرشان میگویند و در باب تلاشی که برای مهاجرت کردهاند و به نتیجه نرسیدهاند پرسشهایی را از حاضران در سالن «دا» میپرسند.