مطالعه انجمن حجتیه، در واقع، بررسی شکل خاصی از دینداری سازمانیافته در ایران معاصر است. این سازمان دینی از یک سو محصول ترسهای اعتقادی و دغدغههای هویتی بخشهایی از جامعه شیعه بود؛ از سوی دیگر، با انضباط تشکیلاتی، آموزش منظم، شبکهسازی درونگروهی و حساسیت فوقالعاده نسبت به «انحراف عقیدتی»، الگویی از کنش مذهبی را ساخت که بعدها نیز آثارش باقی ماند.