شاخص‌های کلیدی عملکرد در ایران: از «عددسازی» تا «بهبود واقعی»

نگاهی به گزارش‌های رسمی و غیررسمی یک واقعیت دردناک را آشکار می‌کند: عملکرد بسیاری از صنایع، و به تبع آن مدیران آنها، همچنان بر اساس شاخصی تک‌ بُعدی—مانند تناژ تولید یا سود عملیاتی—سنجیده می‌شود. این رویکرد تقلیل‌گرایانه، موفقیت را صرفاً به اعداد کمی فرو می‌کاهد و موجب می‌گردد بخش عمده‌ای از وقت و انرژی مدیران صرف دستیابی به اهداف کوتاه‌ مدت شود، در حالی که ابعاد حیاتی همچون بهره‌وری پایدار، کیفیت، نوآوری و توسعهٔ سرمایهٔ انسانی نادیده گرفته می‌شوند.