بحران آب در ایران واقعیتی انکارناپذیر است. خشکشدن رودخانهها، فرونشست زمین، کاهش آبهای زیرزمینی و مهاجرت زیستمحیطی، همه نشانههای یک سامانه بهشدت برهمخورده است. در چنین وضعیت ناامیدکنندهای، گفتارهایی ظاهر میشوند که وعده میدهند با یک «اختراع» یا یک «ترفند مهندسی»، میتوان کل اقلیم را «دوباره تنظیم» کرد؛ مثلا با دستگاهی خاص در تمام ایران باران ساخت یا با تبخیر آب خلیج فارس و هدایت بخار روی زاگرس، فلات مرکزی را سیراب کرد.