با مقایسهای میان اساطیر فرهنگی ایران و اساطیر شرقی، متوجه یک تفاوت کلیدی میشویم. در فرهنگ ایرانی (از جمله نمونههایی چون داستان «رستم و سهراب»)، با فرهنگ پسرکُشی روبهرو میشویم. درحالیکه اسطوره غالب در فرهنگ غرب «ادیپ» است که نمود پدرکُشی است. در فرهنگ غرب، معمولا عبور از پدر مد نظر است اما در فرهنگ ما، در بسیاری از گذرگاههای تاریخی با اسطوره پسرکُشی مواجه میشویم.