برای مردی که عمرش را در میان تاریکی سالنهای سینما، بوی تند پاپکورن و نوارهای سلولوئید سپری کرده، وضعیتِ امروزِ هالیوود نه یک «سرگرمی»، که نوعی «شکنجهی روحی» است. کوئنتین تارانتینو، فیلمسازِ جریانساز و عاشقِ سینما، حالا دست به یک «اعتصاب غذای فرهنگی» زده و ترجیح میدهد به جای تماشایِ فیلمهای جدید، کتاب بخواند. چرا؟ چون او سینمای دهه ۲۰۲۰ را به یک «کارخانه سوسیسسازی بیمزه» تشبیه میکند؛ جایی که فیلمها نه با الهام، بلکه با فرمولهای تجاری و به صورت انبوه تولید میشوند.