در ادبیات توسعه، تخصیص بهینه منابع کمیاب، سنگ بنای رشد پایدار محسوب میشود. در مختصات کنونی اقتصاد ایران که «آب» از یک نهاده تولید به یک متغیر استراتژیک و امنیتی بدل شده، انتظار میرود سیاستهای تجاری نیز با این واقعیت بنیادین همراستا باشند. با این حال، بررسی آمارهای رسمی از جریان صادراتی کشور، از یک ناهنجاری عمیق در این حوزه پرده برمیدارد: صادرات انبوه آب بستهبندی شده، که در عمل به معنای صدور ارزانقیمت حیاتیترین سرمایه ملی از سرزمینی تشنه است. این گزارش به تحلیل ابعاد اقتصادی این پدیده میپردازد.