جامعه فرسایشی و ساکت

جامعه ایران را می‌توان به چهار طیف اصلی تقسیم کرد؛ تقسیم‌بندی‌ای که نه بر اساس مرزبندی‌های رسمی، بلکه برآمده از تجربه‌های زیسته متفاوت و مسیرهای بسته یا گشوده کنش جمعی است. مسئله این چهارپارگی، صرف اختلاف نظر نیست، بلکه ناتوانی ساختاری در تبدیل اختلاف‌ها به گفت‌وگو، اصلاح یا تصمیم جمعی است؛ وضعیتی که آینده را معلق و سیاست را فرسایشی کرده است.