چشمان فرشته

پسرم با تمام سادگی‌اش، همان ندای درونی من بود که مرا به یاد اتصال دائمی‌ام با خدا می‌انداخت؛ اتصالی که نباید محدود به زمان نماز باشد، بلکه باید تاروپود زندگی‌ام را تشکیل دهد.