روایت ابوطالب مظفری از مهاجرت، عزاداری و بحران شعر آیینی | شاعر آیینی باید مسئولیت شعرش را بپذیرد

ابوطالب مظفری از آن دست شاعرانی است که شعر برایش فقط نوشتن نیست؛ زیستن است. شاعری که تجربه زیستن در اقلیت مذهبی در افغانستان و سپس مهاجرت به ایران، نگاهش به آیین و شعر را شکل داده است. در این گفت‌و‌گو از کودکی در برف‌های محرم تا نقد تند «عوام‌زدگی» در شعر آیینی امروز حرف می‌زند؛ گفت‌وگویی که بیش از آن‌که نوستالژیک باشد، صریح و چالش‌برانگیز است.