ما، اهلی اندوه شب‌های قدریم

آدم روزه دار، شب بیست و یکم که می‌شود، لقمه‌های افطار را نقلی برمی دارد که زودتر جمع کند برود آنجایی که تمام سال چشم انتظار آمدنش بود.