وقت تماشای خودمان است

«خب، این همه دویدم، حالا کجا ایستاده‌ام؟» این سؤال را آرام از خودم پرسیدم؛ همان‌طور که باد، برگ‌های خشکیده را در حیاط مدرسه به این‌سو و آن‌سو می‌برد.