مثل یک کبوتر سفید

چشمانش را که می‌بست دوباره تصویر‌های قدیمی و آشنا، زیرِ پلک هایش جان می‌گرفت. همیشه همان کوچه بود، همیشه درِ چوبی باز بود و راضیه خانم همسر خدابیامرزش با چادر نمازِ گل دار، جلوتر می‌رفت.