این «پنجره» محو ازدحام دل‌هاست

آدمی که دلش را درد برهم کشیده و زبانش را سکوت، قفل کرده، اگر راه را پیدا کند و مسیر را بیابد، چند دانه الماس اشک را بر گونه صبوری بغلتاند و پنجه در پنجره فولاد بیندازد، نیازی به لب باز کردن و قصه غصه‌ها را به هر گوشی گفتن ندارد.