جامعه پزشکی ایران از نظر ارتباطات بینالمللی و در مقایسه با سایر جوامع پزشکی دنیا، مدتهاست در نوعی محدودیت و بنبست به سر میبرد. تنگنایی که هر روز تنگتر از دیروز شده در نوع خود بیسابقه و بیمانند است. با این همه، تنها توانایی جوامع در تطابق و عادت به چارچوبهایشان است که این محدودیت را نادیده و ناملموس مینمایاند.