کتاب «تاریخ سیاست خارجی ایران» پژوهشی است از روحالله رمضانی که میتوان آن را نخستین تلاش برای توصیف نظاممند و تحلیل انتقادی سیاست خارجی ایران در میان سالهای ۸۷۹ تا ۱۳۲۰ شمسی دانست. نویسنده در این اثر به سیاست خارجی قرون شانزدهم، هفدهم و هجدهم در چارچوبی کلی پرداخته و ویژگیهای اصلی نظام سیاسی و سیاست خارجی ایران در این دوران را مشخص کرده است.