حافظه انسانی اگر ثبت شود، یا تاریخ میسازد یا ادبیات. مصاحبههای خانم الکسیویچ ترکیبی از هر دو اینهاست. او تاریخنگاری است که شنیدههایش را وارد ادبیات کرده و به زبان قابل درک برای عموم درآورده، نه زبان سختخوان مورخان تاریخ. شاید اگر این کتاب صرفا تاریخ میبود، تا این حد ماندگار نمیشد. حال این سؤال مطرح میشود که این تاریخ و واقعیتهایی که بعد از چندین دهه یادآوری میشوند، چقدر به حقیقت نزدیکاند؟