تهران؛ شهر عبور، نه شهر حضور

در گستره‌ شلوغ و افق بی‌پایان تهران، آنچه کمتر دیده می‌شود، فاصله‌هاست؛ نه از‌ آن‌ رو که وجود ندارند، بلکه از آن نظر که در‌هم‌ریختگی کالبدی شهر، فرصت درک آن‌ را از ما گرفته است. فاصله‌هایی که به‌ظاهر فیزیکی‌اند اما در بطن خود حامل معنا، هویت و حتی امنیت‌اند. شهر، برخلاف آنچه نقشه‌ها و پلان‌ها نشان می‌دهند، شبکه‌ای از روابط انسانی است و معماری آن، چیزی جز بیان فضاییِ این روابط نیست.