در سال پایانی فعالیت دوره ششم مدیریت شهری تهران، لایحهای تحت عنوان «چگونگی سرمایهگذاری برای تولید در کلیه حوزههای شهری» به صحن شورا آمد؛ لایحهای که به اعتقاد کارشناسان در ظاهر میکوشد با ادبیاتی توسعهگرا، پاسخگوی شعارهای کلان همچون «حمایت از تولید» باشد، اما در باطن، پرسشهای بنیادینی درباره حدود اختیارات شهرداری، ظرفیتهای واقعی مالی شهر، سازوکارهای شفاف نظارتی و نسبت آن با نهادهای ملی و اسناد بالادستی ایجاد میکند.