کلیشه‌ای به نام «بینامتنیت» محاق هنر معاصر ایران

عصر پست‌مدرنیسم، عصر «بازاندیشی» است. بازاندیشی در مفاهیم و متونی که پیش‌ازاین بدیهی، ثابت و اصیل می‌نمودند، در جهان هنر معاصر و فرایند بازاندیشی هنرمندان، گذشته و متون برجامانده از اعصار پیشین با مؤلفه‌هایی از زمان حال، تکثرگرایی‌، میانه‌روی‌ و امور نسبی‌ درهم‌می‌آمیزد، امور فاخر و نامیرا، در آمیزش با امور نازل و گذرا، زمینی، میرا و نامتمرکز می‌شوند؛