با نگاهی گذرا به سیستمهای آموزشی دنیا درمییابیم که شرط موفقیت برای یک مجموعه، برنامهریزی درست و هدفمند برای رسیدن به نتیجهای مطلوب است. اگر سیستم آموزشی کشورمان را در بوته نقد بگذاریم، این برنامهریزی منطقی را کمتر در آن میبینیم و آنچه میبینیم، نیز سمتوسویی استاندارد را دنبال نمیکند و اگر به همین منوال ادامه پیدا کند، اثرات نامیمون این بیقاعدگی را در وضعیت آموزشی، پرورشی، فرهنگی و اجتماعی دانشآموزان شاهد خواهیم بود. دانشآموز، موفقیت خود را در سیستم نمیبیند.