چرا سرنوشت‌مان به کیفیت برگُماری‌ها گره خورده است؟

این روزها هر جا سخن از ایران پساجنگ است، فهرستی از راهکارها روی میز قرار می‌گیرد و نسخه‌های متعددی نوشته می‌شود؛ از اصلاح اقتصاد و بازسازی اعتماد عمومی گرفته تا گسترش آزادی‌های اجتماعی، تقویت جامعه مدنی و اصلاح نظام حکمرانی. گویی همه می‌دانیم چه باید کرد. آنچه کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود، این است‌ که چه کسانی باید این نسخه‌ها را اجرا کنند؟