مدتی است مقوله «مرجعیت علمی» با تکیه بر شاخصهای علمسنجی، در کشورهای در حال توسعه ازجمله ایران، مورد توجه واقع شده است، اما در پارهای موارد، برداشتی ناقص و سطحی از این سنجهها رواج یافته که به تدوین ردهبندیهای سؤالبرانگیزی ازجمله تعیین «یک یا دو درصد دانشمندان پراستناد» انجامیده است. هرچند در میان این افراد، نام بعضی از دانشمندان کیفیکار نیز به چشم میخورد، اما شمار درخور توجهی از ایشان حتی در عرصه ملی، به عنوان چهرهای مرجع و صاحبنظر شناخته نمیشوند.