در شرایطی که ایران همزمان با تجربههای متوالی بحرانهای طبیعی، اقتصادی و امنیتی در حال بازتعریف شیوه مواجهه با «ناپایداریهای مزمن» است، مفهوم تابآوری اجتماعی دیگر یک بحث دانشگاهی یا اصطلاح روانشناختی صرف نیست، بلکه به مسئلهای در سطح حکمرانی، سیاستگذاری و حتی اعتماد عمومی تبدیل شده است.