در دامنههای سوادکوه، میان شیب کوه و ریل و جاده، بنایی خاموش ایستاده است. نامش «آرامگاه اخوت» است؛ یادمانی که در ۲۸ آبان ۱۳۱۱، پس از ریزش تونل شماره 6 معدن، به یاد دستکم 60 کارگر ساخته شد. اما امروز، خودِ بنا نیز در حاشیه مانده است؛ بخشی از محوطهاش زیر ساختوساز از میان رفته و دیوارهایش زیر فشار زمان و بیتوجهی فرسوده شدهاند. این فراموشی، فقط فراموشی یک اثر تاریخی نیست؛ فراموشی بخشی از حافظه کار است.