در جهان هنر معاصر، یک خیال لجوجانه وجود دارد: اینکه فرهنگ میتواند در خلأ زندگی کند. اینکه نمایشگاهها میتوانند طبق برنامه افتتاح شوند، آرتفرها بدون وقفه برگزار شوند و گفتوگو درباره زیباییشناسی بتواند آرام و بیدردسر، بالاتر از سیاست، اقتصاد و سایه جنگ شناور بماند. این خیال سادهلوحانه نیست، حسابشده است.