در مرحله‌ «گذر از درختان»

در نقاشی معاصر ایران، هنوز هم نسبت ما با «منظره» تعیین‌ تکلیف نشده است؛ منظره‌ای که در سنت ایرانی، نه صرفا طبیعت، بلکه امتدادی از حافظه، اسطوره و زبان بوده است. در این میان، ساوالان جماعتی از معدود هنرمندانی است که این نسبت را نه در سطح بازنمایی، بلکه در سطح بحران بازتعریف می‌کند.