تاریخ را معمولا فاتحان مینویسند، اما آینده را کودکان. شاید به همین دلیل باشد که سرنوشت ملتها نه در میدانهای نبرد، بلکه در سالهای پس از خاموشی سلاحها تعیین می شود؛ زمانی که جامعه باید به یک پرسش بنیادین پاسخ دهد: کودکان وارث زخمها هستند یا میراثدار افقها؟