عدالت آموزشی به معنای فراهمسازی فرصتهای یادگیری باکیفیت برای همه دانشآموزان، بهویژه در مدارس دولتی عادی است؛ نه تمرکز منابع محدود بر گروهی خاص از دانشآموزان. هرچند شناسایی و حمایت از استعدادهای برتر امری ضروری است، اما وقتی توسعه مدارس خاص به تضعیف مدارس عادی و «مهاجرت استعدادها» از بدنه اصلی آموزش عمومی منجر شود، عدالت آموزشی عملا جای خود را به نخبهگرایی گزینشی میدهد.