تهران در سالهای اخیر چهرهای دوگانه یافته است؛ سطحی پر از رنگ و حرکت و عمقی آرام اما مضطرب. خیابانها و کافهها شلوغترند، زنان با پوششهای آزادتر در قابهای شهری و مجازی دیده میشوند؛ منظرهای که از دور بیداری فرهنگی مینماید، اما از نزدیک بر زمینهای از فشار اقتصادی و آیندهای معلق بنا شده است.