عبور از «نام پدر» در سینمای معاصر ایران

در نظریه روانکاوی ژاک لاکان، «نام پدر» صرفا به معنای شخص پدر بیولوژیک نیست، بلکه استعاره‌ای است از نظم نمادین، قانون، زبان و ساختاری که سوژه را از پیوند خیالی و همزیستانه با مادر جدا کرده و وارد دنیای قراردادهای اجتماعی می‌کند. نام پدر همان «نه» بزرگی است که میل را نظام‌مند می‌کند.